Christenen en Fridays for Future

Ik wil proberen om de eerste deel van het verhaal uit het evangelie aan ons heden aan te passen. Het gaat om de rijke, die uitbundig viert en Lazarus, die voor de deur zit.

“Er was een groep mensen die nu, eind september op een terras zaten te vieren. Ze wilden buiten zitten en omdat het al behoorlijk koud was, waren de stralingsverwarmers ingeschakeld. De mensen voelden zich niet schuldig omdat ze gehoord hadden dat de elektriciteit voor de stralingsverwarmer afkomstig was van biomassa-centrales, groene energie dus.

Aan de andere kant van de wereld in het Amazone-regenwoud zat een familie voor hun hut. Ze hoorden van verre al het lawaai van de machines die het regenwoud kappen om plaats te maken voor nieuwe palmolieplantages. Voor palmolieplantages,  die de biomassa voor onze biomassa-centrales leveren.

De vader vroeg, stop ermee! Stop, wij hebben de regenwoud hard nodig om te overleven! Maar niemand hoord zijn schreeuwen”.

Die reden waarom de rijke man later in het vuur van de onderwereld moet zweeten is niet omdat hij gewoon viert. Christus vond het niet erg om te vieren, laten we maar denken aan de bruiloft van Kanaän. Maar hij veroordeelt het uitbundig vieren van de rijke man. En ook voor ons in onze samenleving is het niet genoeg om alleen te vieren. Nee, we moeten s’winters buiten zitten en het moet niettemin lekker warm zijn buiten. Dus doen we de buitenverwarming aan, hoewel we weten dat de Noordpool binnen korte tijd zal smelten. En deze tekenen van uitbundig gedrag lopen ons hele leven door. Kijk naar de koffiekapsules. Er was een tijd daar hebben wij de koffie gewoon kunnen zetten. Maar er kwam iemand die zei, jij werkt zo hard, dus heb je dit apparatje verdient. Bij elke kopje koffie gooien wij nu een plastikbekertje weg.

En we gaan niet stoppen.  We verzinnen oplossingen om deze uitbundig gedrag kunnen voort te zetten. We denken dat elektroautos de oplossing zijn maar waar komen de belangrijke stoffen voor de batterijen vandaan? Van China en van Afrika. We zullen niet automatisch stoppen met uitbundig vieren omdat we niet beseffen dat we dit al lang doen.

Warom is dat zo? De reden dat we dat niet zien en waarom we dat niet kunnen of willen veranderen, ligt in onszelf, in onze psyche. Vandaag is de werelddag van de vluchtelingen en de migranden en onze paus Franciscus heeft een brief aan alle christenen gestuurd. Ik vind dat het berlangrijkste zinnetje het volgende is:

“De economisch meest geavanceerde samenlevingen neigen tot een uitgesproken
individualisme, dat samen met een utilitaristische, door de media versterkte
mentaliteit een “globalisering van de onverschilligheid” voortbrengt.”

Hij bedoelt ons, omdat we hier leven in een van de economisch meest geavanceerde samenlevingen. En we staan onverschillig tegenover het feit dat b.v. onze biomassa voor onze buitenstralers wordt geproduceerd ten koste van de Indianen in het Amazone-regenwoud. Als reden noemt paus Franciscus de karaktereigenschap „utilitaristisch“. Deze eigenschap kan het best worden beschreven met deze cartoon:

Er is een tram zonder rem. Op de eine kant zijn de sterke en krachtige en aan de andere kant zijn de zwakken die ver weg zijn. De persoon die bij de schakelaar staat, zal de tram altijd in de richting van de zwakken stuuren. We kunnen niets doen, dat is onze manier om te begrijpen. We zullen de tram altijd in dezelfde richting laten rijden. Daarom zullen we onze luxe en onze gewoonte om uitbundig te vieren niet van alleen opgeven.

De stralingsverwarmers zullen alleen uitgaan als er niet langer voldoende stroom is. Wanneer de energiecentrales minder elektroenergie produceren.

Maar hoe zal dat gebeuren? Waar is de oplossing?

Over de hele wereld zijn de kinderen en jongeren op straat voor de klimaatbescherming. De klimaatbeweging van de jeugd, de klimaatspijbelaars, “Fridays for Future”. En ik kan zien dat er tegenwoordig een echt wonder gebeurt.

Waar zijn kinderen en tieners gewoon meestal in geïnteresseerd? Wat heeft de ander voor schoenen, welke muziek horen de anderen, wat is nieuw op Instagram. Maar plotseling, in het begin van het jaar 2019, begonnen de kinderen en tieners de straat op te gaan. Over de hele wereld. En ze demonstreren niet voor goedkopere mobieltjes!

Ik geloof vast in de levende Christus en ik geloof vast dat hij de kinderen tot zichzelf had geroepen. Of riep hij niet, laat de kinderen naar mij toe komen? Het is een echt wonder.

Ik was op 27 september 2019 op de grote klimaat demonstratie in Den Haag. Er waren zeker 25 000 kinderen en jongeren en ze waren zo vrolik. Er was ook bijna geen politie te zien. Ik heb het wonder met eigen ogen kunnen zien. In de dagen daarvoor was er de klimaatmars die vijf meisjes tussen de 14 en 18 jaar hadden geïnitieerd. Wij zijn over 140 kilometer van Wageningen naar Den Haag gelopen, om de mensen wakker te maken en om hen de ogen te openen. Er waren ook vele “klimaat grootouders” bij en ik heb met velen kunnen praten. Maar ik heb alleen een gelovige christ gevonden.

En wat willen de kinderen precies? Ze willen wetten over klimaatbescherming die ertoe leiden dat energiecentrales minder CO2 uitstoten omdat het CO2 de aarde verwarmt. Maar als de energiecentrales minder CO2 uitstoten lukkt dat alleen als ze ook minder elektriciteit produceren. En dan is er niet langer voldoende elektriciteit voor de buitenverwarmers. Dan kunnen ze niet meer worden ingeschakelt. En daarmee zorgt Christus ervoor dat we niet langer uitbundig kunnen vieren. Omdat Christus dat niet zelf kan doen, laat hij de kinderen dat doen.