Alle berichten van nlletusbeone

PASEN 2020

Sommigen zeggen dat de corona-crisis een straf van God is.

Maar ik denk dat God ons juist wil laten zien hoe zijn koninkrijk eruit zou kunnen zien. Een eenvoudig leven zonder consumptie, veel tijd doorbrengen met het gezin en bereid zijn om een vreemde te helpen.

En hij confronteert ons nu met de beslissing om zijn koninkrijk voort te zetten of terug te keren naar de wegwerpmaatschappij.

Hij laat ons ook iets anders zien. Tot op het heden heeft Corona wereldwijd 2 mensen gedood op de 100.000 mensen. Dat is triest maar het is net zo verwaarloosbaar als de vervuiling van de zeeën, de opwarming van de aarde of de ontbossing van de regenwouden. Toch hechten we enorm meer belang aan de corona-crisis dan aan de uitbuiting en verwaarlozing van onze planeet.

God geeft ons nu de vrijheid om te kiezen of we het koninkrijk van God verder willen bouwen of dat we de mammon blijven volgen.

De onzichtbare hand van de markt heeft op wonderbaarlijke wijze delen van de economie stilgelegd die niet nodig zijn. Er zijn politici die de industrie nu willen “stimuleren” met “financiële injecties”, ook al weten ze heel goed dat men niet op de markt moet ingrijpen. Luister alsjeblieft niet naar hen.

Het zou beter zijn als de mensen in nood van hun schulden worden ontheven, zodat ze opnieuw kunnen beginnen.

Er is momenteel veel angst voor werkloosheid, maar met Gods hulp zal het werk goed worden verdeeld en zal er eindelijk gerechtigheid komen.

Witte donderdag

Christus was wanhopig.

Hij vertelde de mensen in de Bergrede hoe ze het koninkrijk van God konden opbouwen: “Leef bescheiden, in armoede, je hoeft niet geld en goederen te hamsteren omdat God alle mensen voedt.”

Maar niemand luisterde naar hem. Ze wilden gewoon een koning die hen van de Romeinen zou bevrijden. Zelfs zijn discipelen sliepen op het cruciale moment. Daarom heeft hij zijn leven gegeven. Maar wij christenen hebben zijn boodschap nooit begrepen.

Maar als we nu onze ogen wijd openen, voelen we:
Het Koninkrijk van God is al begonnen!

De onnodig consumptie staat stil, de aarde herstelt zich.
We hebben meer tijd voor ons gezin.
Er is overal solidariteit.

Helaas heeft het christendom het niet veroorzaakt, maar een virus.

Christus zal verrijzen. Christenen/mensen over de hele wereld moeten voorkomen dat de mammon weer opstaat!

Tegen degenen die momenteel bang zijn met hun baan of hun bedrijf zeg ik: Heb een beetje geduld en vertrouw op de solidariteit van de menselijke gemeenschap!

Zalig pasen!

Rust na de storm of voor de storm?

Wat werd het stil! Te glijkertijd met het tempolimiet van 130 naar 100 hier op de Nederlandse snelwegen, is het leven over de hele wereld vertraagd. Wie heeft er niet van gedroomd dat zoiets zou gebeuren? Niet hoeven nadenken over het vullen van elke seconde van de dag met haast. Zelfs de winkels hier in Utrecht hebben de deuren gesloten, die gewoon in de winter wijd open staan ​​en de warmte buitenlaten. En er zijn geen condensstrepen van de vliegtuigen in de blauwe lucht boven Holland.

Het lijkt erop dat het klimaat niet meer in gevaar is. De economie produceert niet langer auto’s, maar alleen wat echt nodig is. Wat nu telt, is solidariteit. Solidariteit met de risicogroep van 70 plussers en de besmettingcontacten zoveel mogelijk te mijden. Solidariteit met de mensen die de gezondheidszorg en de bevoorrading van de bevolking draaiende houden en solidariteit met de landen, op wiens kosten we vaak rijk zijn geworden hier in de ontwikkelde industrielanden, en die nu weinig of geen financiële buffers hebben.

De financiële sector staat op zijn kop. Men spreekt van financiële steun voor een bedrag van 800 miljard euro, dat is een veelvoud van wat in de financiële crisis van 2008 werd afgehandeld. Ik vermoed dat er momenteel niemand is die een overzicht heeft van wat er de komende maanden op dit gebied zal gebeuren.

Zou dat geen kans zijn voor algemene schuldverlichting? De mensheid droomt al sinds bijbelse tijden van dit jubilee. 800 miljard euro zou zeker genoeg zijn om alle mensen in de wereld schuldenvrij te maken. Het geld zou een goed doel dienen en niet in vreemde kanalen verdwijnen.

Na de Corona-crisis zouden wij kunnen beginnen met het opbouwen van een nieuwe solidaire en redelijke samenleving. Zonder dat we de economie in korte tijd weer op gang hoeven te brengen, om de crisisgerelateerde schuld te kunnen afbetalen. En het woord “klimaatcrisis” zou eindelijk uit het vocabulaire verdwijnen.

Dit is hoe we de aarde kunnen bevrijden

Introductie

Veel mensen vinden het is al tijd om om te keren. Ze hebben zich gerealiseerd dat het voor ons en onze aarde goed is om iets minder te nemen. Wij mensen in ontwikkelde industrielanden leven verder dan onze middelen, vaak ten koste van die in andere delen van de wereld. Maar het is moeilijk om onze gewoontes te veranderen – waar moeten wij beginnen?

Velen geloven niet dat er een door de mens veroorzaakte klimaatverandering zal zijn. Maar zonder reden keren we niet om. Wij mensen hebben niet de aanleg om uit eigen beweging te zeggen – ik neem minder.

Wat als we er maar niet in geloven, maar er gewoon vanuit gaan dat er een reëel gevaar is voor klimaatverandering? Zou het dan niet makkelijker zijn, om te zeggen dat ik minder verbruik vanuit zorg voor ons milieu?

Onze toestand vandaag

Onze aarde gaat vernietigd omdat we fossiele brandstoffen, grondstoffen en energie exploiteren. We leven vaak ten koste van onze zussen en broeders in andere delen van de wereld. Een redding kan alleen bestaan als de onbeperkte exploitatie van middelen drastisch en snel wordt verminderd.

De feiten laten zien dat ondanks de algemene kennis over de naderende wereldwijde catastrofe en de duidelijke tekenen (smelten van de Noordpool, ontbossing van de regenwouden, vervuiling van de zeeën met plastic), geen verandering in het gedrag van mensen in de ontwikkelde geïndustrialiseerde landen kan worden gezien.

In deze staten heeft zich een beloningssysteem voorgedaan. We blijven onszelf belonen door dingen te kopen die veel verder gaan dan onze fundamentele materiële behoeften. Daarom blijft de vraag naar goederen die hulpbronnen verbruiken stabiel en wordt het verbruik van deze nog aangedreven door reclame en producten met een steeds kortere levensduur.

Hoe werkt economie?

De economie kan worden beschouwd als een grote zelfstandig werkende machine. Het werkingsprincipe is de vrije markt, die de machine op een geniale manier aanstuurt. Hoe sneller de machine draait, hoe meer natuurlijke hulpbronnen en fossiele brandstoffen worden verbruikt en hoe meer afval wordt geproduceerd. Niemand kan en mag de werking van deze machine verstoren, zeggen politici en ondernemers. Daarom is het ook zo moeilijk of zelfs onmogelijk om maatregelen ter bescherming van het klimaat te handhaven.

Maar waar wordt de machine door aangedreven? De machine wordt aangedreven door de mensen die naar goederen vragen, dus door de consumptie van de consumenten. Als mensen plotseling zouden stoppen met kopen, zou de machine ook gaan stoppen te draaien. Er is geen andere drive voor haar dan consumptie.

Als wij consumenten, dus wij mensen, deze machine langzamer laten draaien door minder te consumeren, zou het veel beter zijn voor onze aarde en dus voor onze toekomst en die van onze kinderen en hun nakomelingen. En niet te vergeten, voor onze zussen en broeders in andere delen van de wereld.

De oplossing

Het kan de economie en de markt niet schelen als er minder wordt geproduceerd. Zelf de vertegenwoordigers van de markteconomie zeggen dat de markt flexibel is en zichzelf ingenieus reguleert. Hij deed het ook prima tijdens de fiinanciele crisis op 2009.

Wees niet bang dat de economie krimpt. In de “Christmas shopping season” compenseert de markt schommelingen van meer dan 25% in de vraag naar goederen op de korte termijn. Een geleidelijke daling zal de markt helemaal niet storen. Vertrouw op de markt. Het is echt niet erg als de economie krimpt.

Als er minder wordt geproduceerd, is minder werk nodig. Maar het doet geen pijn om minder te werken. Doordat er minder wordt geconsumeerd, maakt het niet uit dat we minder verdienen, omdat we minder geld nodig hebben. Minder werken heeft ook als voordeel dat mensen minder stress ervaren en meer tijd hebben om aan hun geestelijke en gezinsbehoeften te voldoen. Ook zullen er veel minder forenzen, auto’s en files zijn .

Het vergroten van de vrije tijd komt ten goede aan de burgermaatschappij, omdat deze veel taken in de samenleving kan uitvoeren. Taken waar mensen zich geroepen toe voelen en die ze vrijwillig op zich zullen nemen. Taken die ze graag vervullen en waarheen ze niet via de arbeidsmarkt hoeven te worden gedirigeerd.

Degenen wiens winsten worden verminderd zullen waarschuwen en bedreigen. Maar ook zij zullen van de aangename kanten van de burgermaatschappij kunnen genieten wanneer zij niet langer de last en verantwoordelijkheid van rijkdom hoeven te dragen.

Geheim recept

Consumptie is zo normaal voor ons dat het heel moeilijk is om een begin te maken. Misschien helpt de volgende overweging.

Als mensen boven hun middelen leven, gaan ze in de schulden. We zijn schuldenaaren aan de aarde en symbolisch aan onze medemensen in minder consumptieve werelddelen.

Als iemand schulden heeft, moet hij goed nadenken over hoe hij de schuld kan verminderen. Hij moet goed nadenken over wat hij echt nodig heeft om te leven zonder nood te lijden.

Probeer je voor te stellen dat je diep in de schulden zit en je moet deze schuld noodzakelijkerwijs verminderen. Koop daarom alleen wat je echt nodig hebt om te leven.

Als we dat doen, blijft er geld over. Je kunt het opslaan, wat momenteel niet erg de moeite waard is, of doneren aan een goed doel. U kunt het ook duurzaam beleggen. Of u kunt het resterende geld nemen en biologisch voedsel of kleding van hoge kwaliteit kopen uit duurzame productie.

Wat betekend pre-apocalyptisch?

De mensheid produceert elk uur zoveel energie alsof 1000 Hiroshima-nucleaire bommen explodeeren. Alltijd. Binnen elke uur van het jaar. Of alsof dagelijks een meteoriet ter grootte van de Piramide van Cheops zou inslaan. Het is energie die voor 80% uit olie, bruinkool en steenkool komt. Ook vandaag.

Bommen en meteorieten laten sporen na die je kunt zien. Energie laat ook sporen na, maar je kunt deze sporen niet zien. Toch zijn ze daar en blijven ze daar.

Als er niets verandert, zal de wereldwijde vraag naar energie de komende 15 jaar met een derde blijven stijgen. Iedereen praat over wind- en zonne-energie, maar dat is slechts 2%.

Het Natuurhistorisch Museum in Berlijn toonde ooit een multimediaprojectie, waarmee men de geschiedenis van de aarde in één dag representeerde. Op nul uur zag je een gloeiende rotsblok, na de vorming van de protozoa om 15 uur, vormden de zoogdieren rond 23 uur. De eerste Homo Sapiens werd geboren om 23:59 en 58 seconden.

Het ontstaan van steenkool en olie duurde 15 minuten.

Deze gigantische hoeveelheid fossiele brandstoffen explodeerde binnen de laatste microseconden geduurende van een fotoflits. Dat zou zonder effect moeten zijn?

Iedereen behalve een paar kinderen en gekke wetenschappers zeggen: “Ik merk helemaal geen klimaatverandering!”. Maar waarom merken we op deze moment niets?

Plaats uw hand op de verwarmingsplaat van uw elektrisch fornuis en schakel het in. Het is volle kracht, maar wat valt je op? Helemaal niets. Op een gegeven moment wordt het lekker warm en kort daarna laat je het los. Na een halve minuut gloeit de verwarmingsplaat.

We zijn op aarde op het moment dat het aangenaam warm is. Het zou eigenlijk het juiste moment zijn om de elektrisch fornuis uit te schakelen. In ieder geval, als je er zelf op zit en niet weg kunt komen.

Is het woord pre-apocalyptisch goed uitgelegd?

Werk en werk

Al bijna drie jaar werk ik één ochtend per week in de opvang voor daklozen in Utrecht. Ochtend- en avonddiensten worden uitgevoerd door twee vaste medewerkers van de stichting en twee tot drie vrijwilligers. Er is ook een keuken, het Smulhuis, waar op elke dag van het jaar een driegangenmaaltijd voor ongeveer 60 daklozen wordt bereid door onbetaalde koks en keukenhulpen.

Tijdens mijn dienst doe ik ongeveer dezelfde taken als een vaste medewerker, met het verschil dat ik er geen cent voor krijg. Maar de dienst voor deze bescheiden, dankbare, eenvoudige en vriendelijke, liefdevolle mensen is zo leuk dat ik er nooit echt aan heb gedacht.

Sinds enkele jaren werk ik helemaal niet tegen betaling. Maar natuurlijk werk ik elke dag. Ik ben een opvoeder, tutor, kok, schoonmaker, monteur, leverancier, entertainer.

Ik denk vaak aan de systeemverandering die we dringend nodig hebben als we onze kinderen en kleinkinderen een wereld willen achterlaten die het waard is om in te leven. Een wereld die niet wordt gedomineerd door “kopen en weggooien” maar door “samen tijd doorbrengen”. Er zijn wereldwijd veel demonstraties op straat voor dit idee , maar ik heb de indruk dat niemand precies weet hoe dit systeemverandering kan gebeuren. Ik ben ook regelmatig op straat met deze demonstranten en weet dat er geen sprake is van een gewelddadige revolutie. Dus wat te doen?

We worden momenteel gedomineerd door de globale markt, die uitsluitend is gericht op het maximaliseren van de winst. Hoe kun je deze markt veranderen? Betaald werk is een belangrijke pijler van deze markt, aangezien betaald werk een afhankelijkheidsrelatie creëert met de markt of met het bedrijf, dat deel uitmaakt van de markt. We weten dat de economie moet krimpen en dat dit weinig invloed heeft op onze levensstandaard – als we niet alleen de levensstandaard zien in het kopen en weggooien. Onze technologie is zo goed dat het voldoende zou zijn als we slechts twee of drie dagen per week zouden werken. Maar veel mensen zijn bang voor het krimpen van de economie omdat ze bang zijn hun baan te verliezen. Dit is voornamelijk om financiële redenen. Maar een belangrijke reden is ook het verlies van persoonlijkheid en zelfbevestiging die je krijgt door het uitoefenen van je beroep. Deze reden zou niet van toepassing zijn als onbetaald en vrijwilligerswerk als werk wordt erkend. Dan zouden veel mensen bereid zijn hun betaalde werk op te geven om beter voor hun gezin te zorgen en vrijwilligerswerk in het maatschappelijk middenveld aan te nemen dat ze leuk vinden.

Ik denk dat de strijd om onbetaald werk op te waarderen ook een belangrijke taak moet zijn voor feministische actiegroepen.

Tegelijkertijd moet het maatschappelijk middenveld worden gedefinieerd. Het maatschappelijk middenveld moet niet worden begrepen alleen om bij politieke beslissingen betrokken te zijn. Het maatschappelijk middenveld is alles wat men graag voor anderen doet zonder financieel belang. Ondersteuning in scholen, ziekenhuizen, bejaardentehuizen, landbouw, reparaties, transport etc. Er is hier een enorm potentieel. Het structureren van de mogelijkheden van het maatschappelijk middenveld zal ook ten goede komen aan de arbeidsbureaus, die in de toekomst met een toenemend aantal werklozen zullen worden geconfronteerd. Ze zullen graag kansen van het maatschappelijk middenveld benutten om mensen een alternatief te bieden. Tegelijkertijd moeten de verantwoordelijken in de staat nadenken over hoe de financiële zekerheid van onbetaalde werknemers kan worden bereikt. Maar omdat u veel diensten van het maatschappelijk middenveld gratis kunt krijgen, is er in de toekomst minder geld voldoende en krijgt het geld ook een andere waarde. Voor het eerst in de geschiedenis kunnen we alle mensen voorzien van voldoende voorraden als alles eerlijk wordt verdeeld. Het is dus niet langer nodig om geld als reserve terug te houden.

Sociaal economen hebben aangetoond dat wij bij onbetaald werk dezelfde en betere werk doen dan bij betaald werk. Ik weet uit eigen ervaring dat schijnbare welvaart met een groot appartement, een dure auto en beloningen bij het kopen kan worden vervangen door vrijwilligerswerk omdat deze activiteit meer voldoening schept omdat je iets voor anderen doet zonder materiële lonen te ontvangen. Dit zal ook aantrekkelijk zijn voor degenen die hun vrije tijd nog steeds doorbrengen in winkelcentra.

Als het maatschappelijk middenveld voor iedereen zichtbaar groeit en concrete vormen aanneemt, zal de term “economische groei” in de argumenten van politici worden vervangen door de term “groei van de burgermaatschappei”.

Gedachten over armoede

Ik ben niet echt arm. Maar 4 jaar geleden ben ik gestopt met werken en heb nu geen eigen inkomen. Ik was toen 60 jaar oud. We zijn vanwege de baan van mijn vrouw naar een andere stad verhuisd en ik wilde daar niet solliciteren. Sindsdien leven we alleen met het salaris van mijn vrouw. Ik probeer zo spaarzaam mogelijk te leven. Ik koop een keer per jaar een nieuwe broek wanneer de oude begint kapot te raken, en om de twee jaar een paar nieuwe sandalen. Ik gebruik de oude telefoon van mijn zoon die ik kon repareren en mijn twee glazen voor ver en dichtbij kocht ik bij Hema voor drie euro. Behalve een boek nu en dan en de contributie voor mijn kooren koop ik niets. Ik mis helemaal niets maar ik had iets dat de meeste mensen niet hebben. Ik had de afgelopen jaaren veel tijd om met mijn kinderen door te brengen en veel tijd voor mijn hobby’s zingen en musiceren.

De beslissing om te stoppen met werken kwam helemaal niet door mijn christelijk geloof. Maar er zijn ook af en toe christenen die vanwege hun geloof bereid zijn om Christus te volgen. Die alles zouden opgeven als Christus zou roepen: „Geef je rijkdom weg en neem mijn juk, want het is een gemakkelijk juk“. Ze zouden het gemakkelijke juk dat hij hen aan bood onmiddellijk op zich nemen. De meeste jongere mensen hebben zeker nooit een os met een juk gezien, behalve op foto’s of schilderijen. Het is de balk die op de schouder van de os word gebonden en waarmee ze de zware lasten trekken. Maar Christus zegt: mijn juk is gemakkelijk. Hoe kan dat? Bij het juk van Christus heb ik het volgende beeld in gedachten: Het lijkt voor ons onmogelijk om onze rijkdom op te geven en zich bloot te stellen aan armoede. Je geeft de vrijheid niet op om te kopen en te doen wat je wilt. Deze veronderstelde vrijheid is zo belangrijk voor ons, speciaal in onze westerse samenleving. Daarom is deze beslissing om onze “vrijheid” op te geven erg moeilijk, eigenlijk onmogelijk. Het is zoals een heel zwaar juk dat je niet wilt aannemen. Maar de mensen die het hebben gedaan, die zich hebben gelost van de dwang van geld en verantwoordelijkheid, deze mensen realiseren zich dat daarna zoveel goede manieren opengaan om zijn leven een nieuwe vorm te geven waarvoor geen of weinig geld nodig is. Ze hebben nu zo veel echte vrijheid dat ze niet kunnen begrijpen dat de vrijheid van het geld zu belangrijk was voor hun. En ze kunnen nauwelijks begrijpen wat hen tot dan toe heeft gehinderd dit te doen. Alles is plotseling heel eenvoudig, het is nu geen zwaar juk meer maar een gemakkelijk juk. Het beroemdste voorbeeld is misschien het leven van Franciscus van Assisi.

Maar er zijn nog andere mensen en dat zijn meestaal geen vrome christenen. Als u googelt naar minimalisten, zult u ze vinden. Ze zeggen ook hun baan op. Maar ik bedoel niet degenen die een sabbatjaar volgen en dan meestal terugkeren naar hun oude manier van leven. Deze minimalisten die ik bedoel zeggen hun baan op en verkopen hun eigendom. Daarna trekken ze, b.v. in een Tiny House en probeeren zo spaarzaam mogelijk te leven. Bij hen komt deze beslissing echter meestal niet uit christelijke motieven, maar eerder om te ontsnappen aan de kringloop van consumeren.

En dan zijn er nog de daklozen. Voor het grootste deel hebben ze dit pad niet gekozen uit eigen vrije wil of uit christelijk geloof. Maar ze hebben ook geen bezit en geen werk, ze konsumeren bijna niets en alles wat ze hebben past in twee grote boodschappentassen. Hier in Utrecht hoeven ze niet nood te lijden, de gemeende en veel vrijwilligers zorgen goed voor hen. En dat ze niet ongelukkig zijn dat kun je zien als je als vrijwilliger in de daklozenopvang werkt en met hen samen bent.

De motieven om voor armoede te kiezen of in armoede terecht te komen van al deze mensen zijn heel verschillend. Bij de minste van hen zijn het christelijke motieven. Maar er is iets dat ze allemaal gemeen hebben. Iets dat ze allemaal verbindt. Iets zeer christelijks. Allen dragen het gemakkelijk juk dat de levende Christus hun gaf. En daarmee volgen zij Christus, of zij erin geloven of niet, maakt niets uit.

Christenen en Fridays for Future

Ik wil proberen om de eerste deel van het verhaal uit het evangelie aan ons heden aan te passen. Het gaat om de rijke, die uitbundig viert en Lazarus, die voor de deur zit.

“Er was een groep mensen die nu, eind september op een terras zaten te vieren. Ze wilden buiten zitten en omdat het al behoorlijk koud was, waren de stralingsverwarmers ingeschakeld. De mensen voelden zich niet schuldig omdat ze gehoord hadden dat de elektriciteit voor de stralingsverwarmer afkomstig was van biomassa-centrales, groene energie dus.

Aan de andere kant van de wereld in het Amazone-regenwoud zat een familie voor hun hut. Ze hoorden van verre al het lawaai van de machines die het regenwoud kappen om plaats te maken voor nieuwe palmolieplantages. Voor palmolieplantages,  die de biomassa voor onze biomassa-centrales leveren.

De vader vroeg, stop ermee! Stop, wij hebben de regenwoud hard nodig om te overleven! Maar niemand hoord zijn schreeuwen”.

Die reden waarom de rijke man later in het vuur van de onderwereld moet zweeten is niet omdat hij gewoon viert. Christus vond het niet erg om te vieren, laten we maar denken aan de bruiloft van Kanaän. Maar hij veroordeelt het uitbundig vieren van de rijke man. En ook voor ons in onze samenleving is het niet genoeg om alleen te vieren. Nee, we moeten s’winters buiten zitten en het moet niettemin lekker warm zijn buiten. Dus doen we de buitenverwarming aan, hoewel we weten dat de Noordpool binnen korte tijd zal smelten. En deze tekenen van uitbundig gedrag lopen ons hele leven door. Kijk naar de koffiekapsules. Er was een tijd daar hebben wij de koffie gewoon kunnen zetten. Maar er kwam iemand die zei, jij werkt zo hard, dus heb je dit apparatje verdient. Bij elke kopje koffie gooien wij nu een plastikbekertje weg.

En we gaan niet stoppen.  We verzinnen oplossingen om deze uitbundig gedrag kunnen voort te zetten. We denken dat elektroautos de oplossing zijn maar waar komen de belangrijke stoffen voor de batterijen vandaan? Van China en van Afrika. We zullen niet automatisch stoppen met uitbundig vieren omdat we niet beseffen dat we dit al lang doen.

Warom is dat zo? De reden dat we dat niet zien en waarom we dat niet kunnen of willen veranderen, ligt in onszelf, in onze psyche. Vandaag is de werelddag van de vluchtelingen en de migranden en onze paus Franciscus heeft een brief aan alle christenen gestuurd. Ik vind dat het berlangrijkste zinnetje het volgende is:

“De economisch meest geavanceerde samenlevingen neigen tot een uitgesproken
individualisme, dat samen met een utilitaristische, door de media versterkte
mentaliteit een “globalisering van de onverschilligheid” voortbrengt.”

Hij bedoelt ons, omdat we hier leven in een van de economisch meest geavanceerde samenlevingen. En we staan onverschillig tegenover het feit dat b.v. onze biomassa voor onze buitenstralers wordt geproduceerd ten koste van de Indianen in het Amazone-regenwoud. Als reden noemt paus Franciscus de karaktereigenschap „utilitaristisch“. Deze eigenschap kan het best worden beschreven met deze cartoon:

Er is een tram zonder rem. Op de eine kant zijn de sterke en krachtige en aan de andere kant zijn de zwakken die ver weg zijn. De persoon die bij de schakelaar staat, zal de tram altijd in de richting van de zwakken stuuren. We kunnen niets doen, dat is onze manier om te begrijpen. We zullen de tram altijd in dezelfde richting laten rijden. Daarom zullen we onze luxe en onze gewoonte om uitbundig te vieren niet van alleen opgeven.

De stralingsverwarmers zullen alleen uitgaan als er niet langer voldoende stroom is. Wanneer de energiecentrales minder elektroenergie produceren.

Maar hoe zal dat gebeuren? Waar is de oplossing?

Over de hele wereld zijn de kinderen en jongeren op straat voor de klimaatbescherming. De klimaatbeweging van de jeugd, de klimaatspijbelaars, “Fridays for Future”. En ik kan zien dat er tegenwoordig een echt wonder gebeurt.

Waar zijn kinderen en tieners gewoon meestal in geïnteresseerd? Wat heeft de ander voor schoenen, welke muziek horen de anderen, wat is nieuw op Instagram. Maar plotseling, in het begin van het jaar 2019, begonnen de kinderen en tieners de straat op te gaan. Over de hele wereld. En ze demonstreren niet voor goedkopere mobieltjes!

Ik geloof vast in de levende Christus en ik geloof vast dat hij de kinderen tot zichzelf had geroepen. Of riep hij niet, laat de kinderen naar mij toe komen? Het is een echt wonder.

Ik was op 27 september 2019 op de grote klimaat demonstratie in Den Haag. Er waren zeker 25 000 kinderen en jongeren en ze waren zo vrolik. Er was ook bijna geen politie te zien. Ik heb het wonder met eigen ogen kunnen zien. In de dagen daarvoor was er de klimaatmars die vijf meisjes tussen de 14 en 18 jaar hadden geïnitieerd. Wij zijn over 140 kilometer van Wageningen naar Den Haag gelopen, om de mensen wakker te maken en om hen de ogen te openen. Er waren ook vele “klimaat grootouders” bij en ik heb met velen kunnen praten. Maar ik heb alleen een gelovige christ gevonden.

En wat willen de kinderen precies? Ze willen wetten over klimaatbescherming die ertoe leiden dat energiecentrales minder CO2 uitstoten omdat het CO2 de aarde verwarmt. Maar als de energiecentrales minder CO2 uitstoten lukkt dat alleen als ze ook minder elektriciteit produceren. En dan is er niet langer voldoende elektriciteit voor de buitenverwarmers. Dan kunnen ze niet meer worden ingeschakelt. En daarmee zorgt Christus ervoor dat we niet langer uitbundig kunnen vieren. Omdat Christus dat niet zelf kan doen, laat hij de kinderen dat doen.